یکی از دوستان طلبه میگفت:

میگفت که من از سن تکلیف تا به الان به یاد ندارم که دروغ گفته باشم.اگرم دروغ گفته باشم تا اونجایی که میدونم ازین 3حالت بیشتر خارج نیست 1-یا تقیه کردم (که واجب هست) 2-یا بلافاصله رفتم به اون طرف مقایل گفتم  که دروغ گفتم. 3-یا شک داشتم که ایا این دروغ هست یا نه .(که 2مورد آخری اگر باشه از عددای انگشتای دودست فکر نمیکنم  تجاوز بکنه.).

و خیانت در مال و یا ناموس مردم و حتی  رازهایی  که بامن درمیان گذاشتن  تا به الن یک بار یادم نیس که خطا کرده باشم.

(بجز یک طلبه ای که که به من گفت که تقریبا تمام قران رو حفظ شده و به من سپرد که کسی نگم  و من بعد از چندین سال  و برای ابرمند کردن معز کردن اون پیش دیگران  به یک فرد گفتم –که خیانت محسوب نمشد و چون احتمال میدادم که بشه بهش اسمس زدم گفتم فلانی حلالم کن من به فلان ادم گفتم .اونم تواضع بازی در آورد و حلال کرد.) 

 

خوش بحالشون.ما رم دعا کنن.